Değişim… İnsanlığın en eski yol arkadaşı. Her çağda, her toplumda, her bireyin kalbinde yankılanan bir çağrı. Daha güzele, daha mükemmele, hakikate doğru yürüyüşün adı. Ama bu yürüyüş yalnızca dışarıda değil; önce niyetlerde, düşüncelerde, kalbin derinliklerinde başlar.
Tarih bize gösterir ki, değişimden kaçanlar yerinde sayar. Zamanın rüzgârı onları sürüklerken, değişimi kendi idealleri lehine yönlendirenler yol alır. Çünkü değişmeyen gelişemez, gelişmeyen de değişemez.
Evrenin kendisi bir değişim sahnesidir: suyun akışı, göğün dönüşü, yıldızların kayışı… Her şey ilahi bir düzen içinde hareket eder. Su durursa kokar, tabiat yenilenmezse çürür. Âlemi ayakta tutan, bu sürekli devinimdir. İnsan da bu büyük ritmin bir parçasıdır: doğar, büyür, ölür ve toprağa karışarak yeniden dönüşür.
Ne var ki, değişimin de bir ölçüsü vardır. Rastgele kıpırdanmalar, amaçsız devinimler insanı felakete sürükler. Yaratılışın çizdiği sınırları gözetmeyen her değişim, huzur değil yıkım getirir. Tarih boyunca nice devrimler, hakikate değil isyana yaslandığı için tufanlara dönüşmüştür.
İnsanın en büyük yanılgısı, her şeyi kendi gücüyle yapabileceğini sanmasıdır. Oysa güneşin doğuşu, suyun özü, toprağın bereketi bize hatırlatır: değişim, insanın değil Yaratan’ın koyduğu kanunlarla anlam kazanır. Bu kanunlara ters düşen her hareket, çevreyi kirletir, ruhu yaralar, düzeni bozar.
Değişim, mevzi değiştirmek değil; insanlığın huzurunu, evrenin düzenini, aklın ve ruhun geleceğini ilahi ölçülere göre ayarlamaktır. Değişimin değişmeyen kanunu budur: Allah’ın emir ve yasaklarına uyarak bize emanet edilen canı, bedeni, dünyayı ve tüm yaratılanı korumak. Çünkü gerçek değişim, hakikate yaklaşmaktır.
